AKTUALNOŚCI Impel Business Solutions to grupa doświadczonych ekspertów w zakresie administracyjnych procesów biznesowych. Zobacz, co u nas słychać

Aktualności

Zobacz pozostałe wpisy

Podatek od nieruchomości w lecznictwie – koniec kontrowersji?

03-11-2014

Podatek od nieruchomości stanowi w rachunku ekonomicznym podmiotów związanych z lecznictwem (takich jak szpitale, przychodnie, sanatoria, ośrodki rehabilitacyjne i wszelkie inne podmioty realizujące świadczenia medyczne) istotną pozycję. Wynika to z faktu, iż ww. obiekty wykorzystują w swojej działalności nierzadko znaczne powierzchnie budynków. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają co do zasady wszystkie powierzchnie budynków, chyba że ustawodawca, mając na uwadze istotny cel społeczny lub gospodarczy, wyłączył lub ograniczył wysokość opodatkowania. Zasadnicza, maksymalna stawka podatku od nieruchomości dla budynków związanych z działalnością gospodarczą wyniesie w 2015 r. 23,13 zł za mkw. powierzchni. Jednym z przypadków, gdzie podatnicy mogą zastosować niższą stawkę podatku od nieruchomości, jest opodatkowanie obiektów związanych z lecznictwem.

Podstawą prawną takiej preferencji jest art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (uPOL), zgodnie z którym stawki podatku od budynków lub ich części związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń – nie mogą przekroczyć rocznie (od 1.01.2015 r.) 4,70 zł od 1 mkw. powierzchni użytkowej.

Przepis ten, w jego obecnym brzmieniu, został zakwestionowany przez miasto Kołobrzeg jako niezgodny z Konstytucją RP, co skutkowało złożeniem wniosku w tym zakresie do Trybunału Konstytucyjnego. Kontrowersja, jaką zajął się Trybunał Konstytucyjny, dotyczyła de facto tego, czy od 1 lipca 2011 r. niższą stawkę podatku od nieruchomości stosuje się tylko do budynków lub ich części zajętych na działalność leczniczą przez podmioty ją świadczące, czy także do tych związanych z taką działalnością. Różnica wprowadzona w podatku od nieruchomości od 1 lipca 2011 wynikała z zamiany słowa „zajęty” na „związany”, co skutkowało poszerzeniem zakresu zastosowania niższej stawki podatkowej w podatku od nieruchomości. Jednocześnie, w konsekwencji tej zmiany, pojawiło się liczne i niejednolite orzecznictwo sądowe.

Ekonomicznym tłem wniosku była sytuacja, gdzie w gminach (takich jak skarżący w sprawie Kołobrzeg, czyli miasto uzdrowiskowe) zmiana spowodowała istotny spadek dochodów z podatku od nieruchomości. Obiekty związane z lecznictwem (przede wszystkim szpitale i sanatoria, ale także baseny, ośrodki spa) wykorzystały zmianę przepisu, by stosować niższą stawkę podatku od nieruchomości w stosunku do wszystkich pomieszczeń związanych z działalnością leczniczą, z których mogą korzystać pacjenci, a więc np. poczekalnie, korytarze, stołówki czy baseny. W ocenie tych podmiotów przed zmianą przepisu opodatkowane niższą stawką podatkową były jedynie te pomieszczenia, w których faktycznie i bezpośrednio wykonywane były świadczenia lecznicze, a więc np. sala operacyjna w szpitalu czy zabiegowa w sanatorium, natomiast po zmianie wprowadzonej od 1 lipca 2011 uznano, iż wszystkie pomieszczenia, które mają związek z udzielaniem świadczeń zdrowotnych (również te, które nie uczestniczą bezpośrednio w realizacji świadczeń medycznych), są opodatkowane niższą, preferencyjną stawką.

Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 26 września 2013 r., K 22/12 orzekł, że art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest zgodny z konstytucją, a sędziowie trybunału nie znaleźli podstaw do uchylenia przepisu na podstawie argumentacji miasta Kołobrzeg, co oznacza potencjalną możliwość stosowania niższej stawki w podatku od nieruchomości do większej ilości powierzchni i w konsekwencji osiągnięcia istotnej oszczędności podatkowej.

Znamienne jest jednak końcowe uzasadnienie wyroku trybunału: Gdyby Rada Kołobrzegu kwestionowała naruszenie zasady wolności prowadzenia działalności gospodarczej i ewentualną nierówność w tym zakresie, czy naruszenie zasady sprawiedliwości podatkowej, albo wskazała na mankamenty procesu legislacyjnego, to nie jest wykluczone, że myślenie trybunału i sentencja wyroku mogłyby być inne – powiedział sędzia Mirosław Granat. Należy więc przypuszczać, iż temat nie jest ostatecznie rozstrzygnięty.

Andrzej Naskrętski
Doradca Podatkowy - Accounting Audyt Partner
a.naskretski@impel.pl