Newsletter BPO News
Zobacz pozostałe wpisy

Czy pracodawca może udzielić urlopu wypoczynkowego pracownikowi, który po wyczerpaniu okresu z art. 53 KP nie uzyskał zaświadczenia lekarskiego o zdolności do pracy?

14-03-2017

Pracownik wyczerpał okres zasiłkowy 182 dni i przebywał na świadczeniu rehabilitacyjnym przez 5 miesięcy. Po zakończeniu świadczenia rehabilitacyjnego pracownik nie uzyskał zaświadczenia lekarskiego o zdolności do pracy i zwrócił się z prośbą do pracodawcy o udzielenie urlopu wypoczynkowego. Czy pracodawca powinien udzielić takiego urlopu? Czy można w takim przypadku rozwiązać umowę w trybie art. 53 KP?

Odpowiedź:

W przedstawionym stanie faktycznym pracodawca nie powinien udzielić pracownikowi urlopu wypoczynkowego – potwierdza to wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 1999 r. (sygn. akt I PKN 350/99) „pracodawca nie może skutecznie udzielić urlopu wypoczynkowego pracownikowi niezdolnemu do pracy nawet wówczas, gdy pracownik wyraził na to zgodę, a więc udzielenie urlopu wypoczynkowego nie przerywa niezdolności pracownika do pracy”.

Należy jednocześnie uznać, że pracodawca w takiej sytuacji może rozwiązać z pracownikiem umowę o pracę w trybie art. 53 KP. SN wskazuje bowiem, że w przypadku gdy „pracownik, który stawia się do pracy po upływie okresu zasiłkowego, jest nadal niezdolny do pracy, to pracodawca może rozwiązać z nim umowę w trybie art. 53 KP. Nie znajduje w takim przypadku zastosowania zakaz, o którym mowa w § 3 tego przepisu”. Co więcej „zakaz rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia po stawieniu się pracownika do pracy w związku z ustaniem przyczyny nieobecności (art. 53 § 3 k.p.) nie ma zastosowania, jeżeli pracownik jest nadal niezdolny do pracy wskutek choroby powodującej tę niezdolność, a do pracy zgłasza się tylko w celu przerwania biegu okresu uprawniającego pracodawcę do rozwiązania umowy o pracę. Jeśli w takim przypadku pracownik stawi się do pracy i zgłosi gotowość jej wykonywania, to obowiązkiem pracodawcy jest w pierwszej kolejności skierowanie pracownika na kontrolne badania lekarskie przewidziane w art. 229 § 2 k.p.”. Należy podkreślić, że „dopiero pozytywny wynik takich badań (stwierdzenie braku przeciwwskazańmedycznych do wykonywania dotychczasowej pracy) będzie dla pracodawcy stanowił przeszkodę w rozwiązaniu z pracownikiem umowy o pracę w trybie art. 53 k.p.” (patrz: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2015 r., III BP 1/14). 

Dodatkowo już w wyroku z dnia 4 kwietnia 2000 r. (sygn. akt I PKN 565/99) SN wskazywał, że „rozpoczęcie przez pracownika korzystania z udzielonego mu przez pracodawcę urlopu wypoczynkowego jest równoznaczne ze stawianiem się do pracy w związku z ustaniem przyczyny nieobecności w rozumieniu art. 53 § 3 KP, chyba że nie było podstaw do udzielenia tego urlopu z powodu przedłużającej się niezdolności do pracy”.  W uzasadnieniu ww. wyroku wskazano m.in. że rozpoczęcie korzystania przez pracownika z urlopu wypoczynkowego, którego termin został uzgodniony z pracodawcą, jest równoznaczne ze stawieniem się pracownika do pracy w związku z ustaniem niezdolności do pracy z powodu choroby (art. 53 § 3 KP). SN podkreślił, iż „warunkiem korzystania z urlopu wypoczynkowego jest brak niezdolności do pracy wskutek choroby, zaś korzystanie z urlopu wypoczynkowego jest w tym wypadku (gdy pracownik wcześniej chorował przez okres wskazany w art. 53 § 1 pkt 1 KP) równoznaczne ze stawieniem się pracownika do pracy”.

 

Podstawa prawna:

Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 2046 ze zm.)

 

Autor: Hanna Gałęzowska