Newsletter BPO News
Zobacz pozostałe wpisy

Fiskus nie może podważyć skutków optymalizacji podatkowej, która nie ma cech pozorności

02-02-2016

Z jednej strony wydany przez NSA precedensowy wyrok pozwala pewniej poczuć się przedsiębiorcom optymalizującym swoje zobowiązania podatkowe, z drugiej jednak strony Minister Finansów szykuje klauzulę obejścia prawa podatkowego uderzającą w podatników stosujących „agresywną optymalizację”.

Naczelny Sąd Administracyjny wydał wyrok w spornej sprawie dotyczącej CIT, w której fiskus zarzucił podatnikowi, że pod pozorem wniesienia aportu i przeniesienia prawa własności mienia stanowiącego przedsiębiorstwo, tak naprawdę dokonała sprzedaży praw do nieruchomości wraz z prawem do domeny internetowej. Organ stwierdził, że kilka operacji gospodarczych jak np. nabycie nieruchomości, założenie firmy czy przeprowadzenie fuzji miało na celu ukrycie przychodu spółki.
Spółka nie zgadzając się ze stanowiskiem fiskusa skierowała skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Sąd jednak oddalił powyższą skargę wskazując, iż w jego opinii w sytuacji gdy wykazany zostanie zamiar obejścia prawa podatkowego, urząd ma prawo stwierdzić, że taka czynność nie wywiera skutku zmniejszającego obciążenie podatkowe.

Naczelny Sąd Administracyjny podzielił jednak stanowisko spółki wskazując na błędną wykładnię art. 199a § 2 ordynacji podatkowej w związku z art. 83 § 1 kodeksu cywilnego zastosowaną przez WSA. Według NSA powyższy przepis można zastosować do kwestionowania czynności optymalizacji podatkowej tylko wtedy, gdy noszą one cechy pozorności.

Powyższy wyrok nie kończy jednak sprawy optymalizacji podatkowej. Minister Finansów zaproponował projekty zmian w ordynacji podatkowej, wprowadzającym m. in klauzulę do walki z unikaniem podatków. Klauzula ta oznaczać będzie konieczność oddania korzyści wynikającej z optymalizacji podatkowej jeżeli przekroczy ona 100 tys. zł rocznie, jeżeli zostanie ona uzyskana poprzez zastosowanie sztucznej konstrukcji prawnej.


Źródło: Rzeczpospolita 19.01.2016, str. C4
Wyrok NSA z 15 stycznia 2016 r., sygn. akt II FSK 3162/13 (wyrok prawomocny)