Newsletter BPO News
Zobacz pozostałe wpisy

Zapytaj prawnika

30-03-2016

Przerwa pomiędzy umowami na czas nieokreślony sprzed nowelizacji.

Żeby prawidłowo obliczyć „którą” umowę aktualnie ma pracownik, który był zatrudniony na umowie terminowej w dniu wejścia w życie nowelizacji z 22 lutego 2016 r., należy pamiętać o zasadach sprzed nowelizacji, tj. że umowa była uważana za „kolejną” umowę na czas określony, o ile przerwa pomiędzy kolejnymi umowami nie przekraczała 1 miesiąca, czyli 30 dni.

Jak należy traktować termin wskazany w art. 25(1) § 1 KP sprzed nowelizacji, która weszła w życie 22 lutego 2016 r.?

Do 22 lutego 2016 r. art. 25(1) § 1 KP brzmiał następująco:
„§1. Zawarcie kolejnej umowy o pracę na czas określony jest równoznaczne w skutkach prawnych z zawarciem umowy o pracę na czas nieokreślony, jeżeli poprzednio strony dwukrotnie zawarły umowę o pracę na czas określony na następujące po sobie okresy, o ile przerwa między rozwiązaniem poprzedniej a nawiązaniem kolejnej umowy o pracę nie przekroczyła 1 miesiąca.”.

Celem tego przepisu jest i było zapobieganie nadużywania przez pracodawców wielokrotnego zawierania z tym samym pracownikiem następujących po sobie krótkotrwałych umów o pracę na czas określony w sytuacji, gdy okoliczności zatrudnienia nie uzasadniają odnawiania umów, a pracownik faktycznie jest stale zatrudniany. Takie działanie pozbawia pracownika (jako zdaniem ustawodawcy „słabszej” strony stosunku pracy) stabilizacji zatrudnienia i ustawowo przyznanych uprawnień związanych ze stałym zatrudnieniem.

Na gruncie omawianego przepisu istniały dwie przesłanki, których łączne występowanie stanowiło według ustawodawcy nadużycie stosowania umów terminowych i powodowało przekształcenie trzeciej takiej Umowy w umowę bezterminową. Przesłanki te to:

1. zawarcie między tymi samymi stronami stosunku pracy trzeciej umowy o pracę,
2. o ile przerwa między rozwiązaniem poprzedniej a nawiązaniem kolejnej umowy o pracę nie przekroczyła 1 miesiąca.

W praktyce pojawiały się odmienne stanowiska co do sposobu liczenia terminu wskazanego w tym przepisie. W efekcie problem ten rozstrzygnął Sąd Najwyższy, który uznał, że w tym przypadku zastosowanie znajduje art. 114 KC w zw. z art. 300 KP, dlatego „należy przyjąć, że "przekroczenie jednego miesiąca" w rozumieniu art. 25(1) KP następuje, gdy przerwa między rozwiązaniem poprzedniej, a nawiązaniem kolejnej umowy o pracę trwa co najmniej 31 dni” (wyrok SN z dnia 15 lutego 2000 r., I PKN 512/99). Według SN w tym przypadku miesiąc to 30 dni.

Jednakże nie można zapomnieć, że w przypadku gdy wyłącznym uzasadnieniem dla istnienia 31-dniowej przerwy pomiędzy kolejnymi umowami na czas określony było uniknięcie skutku z art. 25(1) KP, to w praktyce dochodziło do obejścia przepisów prawa pracy i w takiej sytuacji i tak przepis art. 25(1) KP znalazłby zastosowanie.

UWAGA!
Pomimo zmiany przepisów warto pamiętać o powyższych zasadach, ponieważ zachowują one ważność w zakresie przepisów przejściowych. Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 4 Ustawa z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., Poz. 1220), w odniesieniu do umów trwających w życie w dniu 22 lutego 2016 r. znajduje po części zastosowanie art. 25(1) KP w brzmieniu sprzed nowelizacji, ponieważ umowy na czas określony trwające w dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej uważane są odpowiednio za pierwszą lub drugą umowę, w zależności od tego, którą umową były w stanie prawnym sprzed nowelizacji. Więcej na ten temat w artykule dotyczącym przepisów przejściowych  oraz omówieniu zmian, które weszły w życie 22 lutego br.

Podstawa prawna:
Kodeks Pracy z dnia 26 czerwca 1974 r. (tj. Dz.U. z 2014 r. poz. 1502 ze zm.)
Ustawa z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., Poz. 1220)