Newsletter BPO News
Zobacz pozostałe wpisy

Przypominamy

01-03-2016

Terminy w prawie pracy.

W związku z wejściem w życie nowych przepisów pojawiły się wątpliwości co do liczenia terminu zatrudnienia przez 33 miesiące. Przypominamy ogólne zasady liczenia terminów w prawie pracy.

Zgodnie z art. 112 KC, termin liczony w tygodniach, miesiącach lub latach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca. Z kolei zgodnie z art. 114 KC, jeżeli termin oznaczony jest miesiącach, za miesiąc przyjmuje się 30 dni. Jednak te zasady nie zawsze znajdują zastosowanie w prawie pracy.

W celu prawidłowego obliczenia terminu w prawie pracy należy mieć na względzie specyfiką prawa pracy i uwzględnić pewne odstępstwa od podstawowych zasad liczenia terminów określonych w prawie cywilnym. Należy podkreślić, że Kodeks Pracy nie zawiera odrębnej regulacji w tym zakresie i występuje tutaj dychotomia, polegająca na tym, że część terminów prawa pracy liczymy na tych samych zasadach co terminy w pawie cywilnym a część na zasadach potocznych, kalendarzowych.

Pierwsza grupa, czyli terminy występujące w prawie pracy, a liczone na zasadach prawa cywilnego, to większość terminów przewidzianych w kodeksie pracy, w szczególności terminy do dochodzenia roszczeń pracowniczych, termin przedawnienia czy też innych czynności związanych ze stosunkiem pracy. W tym przypadku stosujemy odesłanie do Kodeksu Cywilnego (art. 300 KP).

Drugą grupę stanowią terminy, od których zależy nabycie uprawnień pracowniczych, tj. np. staż pracy od którego zależy wymiar urlopu wypoczynkowego czy wysokość odprawy pośmiertnej. W powyższych przykładach zastosowanie do tych terminów regulacji kodeksu cywilnego uznane zostało w doktrynie i orzecznictwie za sprzeczne z zasadami prawa pracy i w efekcie stwierdzono, że do sposobu liczenia tych terminów, w braku bezpośredniej regulacji w kodeksie pracy, należy zastosować metody potoczne, kalendarzowe. W tych przypadkach ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym liczenie terminów ulega pewnej modyfikacji, w stosunku do zasad obowiązujących na gruncie prawa cywilnego. Należy stosować zasadę, zgodnie z którą termin kończy się z dniem poprzedzającym dzień, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu – potwierdza to orzecznictwo Sądu Najwyższego (wyrok SN z dnia 11 grudnia 2009 r. sygn. akt II PK 223/09, uchwała SN z dnia 21 maja 1991 r. sygn. akt I PZP 16/91, wyrok SN z dnia 19 grudnia 1996 r., sygn. akt I PKN 47/96).

W odniesieniu do wprowadzonego limitu 33 miesięcy zatrudnienia na podstawie umów terminowych, pojawiły się wątpliwości jak liczyć ten okres. Przed wejściem w życie nowych przepisów pojawiały się różne stanowiska w tym zakresie, ale najliczniej doktryna opowiada się za stosowaniem zmodyfikowanych zasad liczenia terminów, tj. liczenia terminów w tzw. sposób potoczny, kalendarzowy. Zgodnie z tym 33 miesiące należy liczyć w ten sposób, że termin kończy się z dniem poprzedzającym dzień, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a jeśli okres 33 miesięcy jest przerywany i występuje zatrudnienie w miesiącach i dniach, to sumujemy miesiące i dni, zgodnie z zasadą, że miesiąc to 30 dni.

Przykład 1.
Jan Z. został zatrudniony u pracodawcy X na podstawie umowy o pracę, zawartej w dniu 1 marca 2014 r., na czas określony 6 lat, z możliwością jej wcześniejszego rozwiązania za 2-tygodniowym wypowiedzeniem. Zgodnie z nowelizacją, która weszła w życie 22 lutego 2016 r., w dniu wejścia w życie nowelizacji rozpoczął bieg limit 33 miesięcy zatrudnienia u tego pracodawcy na umowie terminowej., to umowa ta po upływie 33 miesięcy przekształci się w umowę na czas nieokreślony – 33 miesiące upłynął w dniu 21 listopada 2018 r., więc o ile strony nie rozwiążą Umowy najpóźniej z dniem 21 listopada 2018 r. (czyli za wypowiedzeniem stron lub upływem w tym dniu okresu wypowiedzenia), to od dnia 22 listopada 2018 r. umowa ta przekształci się w umowę bezterminową.

Podstawa prawna:
Kodeks Pracy z dnia 26 czerwca 1974 r. (tj. Dz.U. z 2014 r. poz. 1502)
Kodeks Cywilny z dnia 23 kwietnia 1964 r. (tj. Dz.U. z 2014 r., poz. 121)