Newsletter BPO News
Zobacz pozostałe wpisy

Dodatkowa staranność nie była reprezentacją

26-05-2015

Sprawa dotyczyła Spółki będącej producentem oraz dostawcą części samochodowych, która jest częścią koncernu samochodowego. Spółka pragnie zostać światowym liderem w swojej branży dlatego w ramach prowadzonej działalności dużą wagę przypisuje zachowaniu najwyższych standardów jakości.

W związku z tym Firma stosuje standardowy serwis ujawnionych wad w okresie gwarancyjnym. Zdarza się również iż Spółka godzi się na usunięcie wad po okresie gwarancji czy to w tzw. procedurze goodwill czy podczas specjalnych kampanii dotyczących wad powstałych wskutek określonych uszkodzeń seryjnych. Zdaniem Spółki koszty materiałów oraz prac generowanych w związku z usuwaniem powstałych wad towarów są nierozerwalnie związane z działalnością i mają charakter kosztów ponoszonych w celu zachowania i  zabezpieczenia źródła przychodów.

Fiskus uznał iż Spółka może zaliczyć do kosztów podatkowych jedynie wydatki związane z usuwaniem wad w okresie gwarancji. Koszty ponoszone w związku z usuwaniem usterek w tzw. procedurach niestandardowych uznać należy za koszty reprezentacji. Celem tych wydatków jest bowiem wykreowanie i utrwalenie pozytywnego wizerunku spółki wobec innych podmiotów.

Innego zdania był WSA, który poparł stanowisko Spółki i uchylił wydaną interpretację. W opinii Sądu działania Wnioskodawcy zmierzały do budowania dobrego wizerunku koncernu a nie podatnika. Uzasadniając wyrok Sąd podkreślił, że zgodnie z  wypracowaną praktyką sądową na gruncie art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dla wyłączenia z tego przepisu nie wystarczy samo przyjęcie, że ponoszone przez podatnika wydatki miały na celu zbudowanie tzw. renomy przedsiębiorstwa, ale niezbędnym jest również ustalenie, czy głównym celem tych wydatków było właśnie budowanie marki. Nie wystarczy zatem przyjęcie, że tak rozumiany cel miał tylko charakter poboczny, towarzysząc zasadniczej motywacji, jaką jest utrzymanie i prowadzenie działalności gospodarczej.

Wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Wr 39/15

Źródło:  Rzeczpospolita, 13 maja 2015 r., s. H8